concinne
concinne, neatly, with rhetorical art
concinnē, adv., v. concinnus, adv., 1.
concinnē, Adv. m. Compar. (concinnus), I) kunstgerecht, zierlich, sed vestita, aurata, ornata ut lepide! ut concinne! ut nove! Plaut. Epid. 222: aquae de sipunculis concinnius saliunt quam de imbribus, Fronto de or. p. 158, 22 N. – II) v. der Rede, a) recht sein, rogare, Cic. Rosc. com. 49: concinne Timaeus, Cic. de nat. deor. 2, 69. – b) kunstgerecht, harmonisch, in harmonischer Form, c. loqui, Varr. LL. 6, 57: sunt enim c. distributa, Cic. de or. 2, 81: neque ille concinnius eloquetur, qui se Laconicā brevitate collegit, Auson. grat. act. (VIII) IV, 19. p. 22, 10 Schenkl: verbum usurpatum concinnius aut congruentius aut commodatius, Fronto de orat. p. 162, 6 N.
tempore nocturno celebrant quo concĭnĕ laudes
concinnē (15) (concinnus), ¶ 1 artistement, avec un agencement élégant : concinne ornata Pl. Epid. 222, parée avec goût || [fig.] de façon bien agencée, appropriée, avenante : Cic. Com. 49 ; de Or. 1, 280 ¶ 2 avec une construction symétrique, avec un plan bien construit : Cic. de Or. 2, 81 || avec des expressions symétriques, avec parallélisme dans le style : Cic. Nat. 2, 69 || concinnius Fronto Orat. p. 158, 22.
concinnē
adv.
- concinnus, neatly, with rhetorical art: rogare: distributa, with sound judgment.