conclamatio
conclamatio, a loud shout, acclamation
Could not find conclamationes in Logeion dictionaries.
conclamationes Noun: feminine vocative plural, Noun: feminine accusative plural, Noun: feminine nominative plural of conclamatio
conclāmātĭo, ōnis, f. [conclamo],
- a loud shouting or calling of many persons together, a shout (rare; not in Cic.): universi exercitūs, Caes. B. C. 2, 26: tot milium sub gladio gementium, Sen. Clem. 1, 12, 2; in plur., Tac. A. 3, 2; id. H. 4, 1.
conclāmātio, ōnis, f. (conclamo), das laute Rufen, -Geschrei (bes. mehrerer), u. zwar sowohl Freudengeschrei, Caes., als Klage- u. Angstgeschrei, Sen. u. (auch im Plur.) Tac.
ne populorum ~onibus vestrorum nostra turbetur oratio
injuriosa curie totius ~o
hujus sententiam concors etiam archiepiscopi ~o prosecuta est
conclāmātĭō, (14) ōnis, f. (conclamo), cri, clameur dʼune foule : Tac. Ann. 3, 2 || acclamations : Cæs. C. 2, 26, 1 || lamentations funèbres et dernier adieu au mort : Serv. En. 6, 218.
conclāmātiō ōnis, f
- conclamo, a loud shout, acclamation: exercitūs, Cs.—Plur, outcries, Ta.