concretio

concrētĭo, ōnis, f. [concresco].

• Abstr., compacting, uniting, condensing, congealing (opp. liquor), Cic. Univ. 14 init.: individuorum corporum concretio, id. N. D. 1, 25, 71: prava corporis, Firm. Math. 1, 3: substantiarum, Tert. Anim. 52.—
• II Concr., materiality, matter: (deus) mens soluta quaedam et libera segregata ab omni concretione mortali, Cic. Tusc. 1, 27, 66; cf. Lact. 1, 5.

concrētio, ōnis, f. (concresco), I) abstr.: a) das Zusammenwachsen, die innige Verbindung (Ggstz. discretio, Chalcid. Tim. 203), c. atque adunatio generum, Chalcid. Tim. 28: c. agri, das Z. von Weizen und Unkraut auf dem Acker, Augustin. serm. 47, 6: utriusque substantiae, Tert. de res. carn. 14: vitiorum, Beimischung, Ambros. in Luc. 7. § 77. – b) die Verdichtung, individuorum corporum, Cic. de nat. deor. 1, 71: prava corporis, Firm. math. 1, 3. – II) konkr., das Materielle, mortalis, vergängliche Stoffe, Cic. Tusc. 1, 66.

concretio [CL] 1 coalescence, solidification. apis ‥ quae ‥ natorum pignora ‥ fetosa quadam suavissimi suci ~one producit Aldh. VirgP 5; crystallini lapidis ‥ perspicuitas ‥, quem de aquarum ~one certum est esse procreatum Bede Gen. 18; 9‥ ~one, brode, somodwellunge WW; nubium ‥ in glaciem ~onem Adel. QN 64. 2 concreteness (gram. or log.). hoc nomen ‘anima’ designat rem suam in ~one; significat enim substantiam sub quodam accidente in relatione ad corpus organicum in quantum ipsum animatur ‥ per ipsam J. Blund An. 16; [speculum] vitreum in quo perscrutatur / in subjecto qualiter forma maritatur, / quid miscet concretio et quid immutatur Garl. PP 166. 640; [adjectivum] quoddam ‥ significat qualitatem vel quantitatem vel aliquod hujusmodi accideus, et nullo modo substantiam; set quia illam qualitatem significat in ~one et sub inclinatione ad substantiam, ideo dat intelligere substantiam Bacon XV 61; Ib. 205 (v. concrescere 2e); abstraccio duplex et ~o duplex, ad subjectum et ad suppositum Duns Metaph. III 1 p. 33.

concrētĭō, ōnis, f. (concretus), ¶ 1 agrégation, assemblage : concretio individuorum corporum Cic. Nat. 1, 71, lʼassemblage des atomes ¶ 2 ce qui est formé par agrégation (agglomération), la matière : mens segregata ab omni concretione mortali Cic. Tusc. 1, 66, lʼesprit qui est indépendant de tout agrégat périssable.

concretio , onis. f.
合凑。凝。雜配。— mortalis 肉身。

Suggest a Translation
See an image

concrētiō ōnis, f

• concresco, a compacting, condensing, congealing: corporum.—Matter, substance: mortalis.