concremo
concremo, to burn up, consume
con-crĕmo, āvi, ātum, 1,
- v. a., to burn up, consume (perh. not before the Aug. per.): vivos igni, Liv. 3, 53, 5; cf. id. 9, 12, 8: hostilia arma subdito igne, id. 8, 30, 8: urbem igni, id. 6, 33, 4: omnia tecta, id. 5, 42, 2: domos, id. 21, 14, 4: duas naves fulminis ictu, id. 41, 9, 5: commentarios, Suet. Calig. 15: epistulas, id. Oth. 10: quantum cinnamomi, Plin. 12, 18, 41, § 83: urbes, Sen. Ep. 9, 19: funebres rogos, Sen. Hippol. 1216.
con-cremo, āvī, ātum, āre, niederbrennen, durch Brand vernichten, völlig verbrennen (b. Cic. comburere), omnia tecta, Liv.: urbes, Sen. ep.: commentarios, epistulas, Suet.: domos super se ipsos, Liv.: arma hostilia subdito igne, Liv.: eos vivos igni, Liv. – im Passiv = niederbrennen (intr.), völlig verbrennen (intr.), Puteolis duas naves fulminis ictu concrematas esse, Liv.: Volsinii oppidum Tuscorum opulentissimum totum concrematum est igne, Plin.
concrĕmō, (12) āvī, ātum, āre, tr., faire brûler entièrement, réduire en cendres : tecta, domos Liv. 5, 42, 2 ; 21, 14, 4, réduire en cendres les maisons ; vivos igni Liv. 3, 53, 5, brûler des hommes tout vivants ; commentarios concremavit Suet. Cal. 15, 4, il fit brûler les procès-verbaux.
con - cremō āvī, ātus, āre,
- to burn up, consume: vivos igni, L.: domos, L.