concubitus
concubitus, a lying together, concubinage
concŭbĭtus, ūs, m. [concubo].
- A lying together; in gen. (very rare), for sleeping. Varr. L. L. 7, § 78 Müll.; at dinner, reclining, Prop. 4 (5), 8, 36 (cf. concubo, I.): dentium, a firm, close shutting together of the teeth, Cael. Aur. Acut. 2, 10; 3, 6.—Far more freq.,
- II Copulation, coition (in sing. and plur.): ficti (deorum) cum humano genere concubitus, Cic. N. D. 1, 16, 42; so Liv. 4, 2, 6; Ov. M. 4, 207; 6, 541 al.; * Hor. A. P. 398; Suet. Aug. 94; id. Tib. 44: concubitusque tuos furtim, Tib. 2, 5, 53.—Of animals, Verg. E. 6, 50; id. G. 3, 130; Col. 8, 15, 7 al.
concubitus, ūs, m. (concumbo), I) das Sich-Niederlegen, zu Tische, quaeris concubitus? wie wir uns lagerten? Prop. 4, 8, 36: zum Schlafe, Varr. LL. 7, 78. – v. Lebl., dentium, Cael. Aur. acut. 2, 10, 70; 3, 2, 16; 3, 6, 67. – II) insbes., der eheliche u. außereheliche Beischlaf, die Begattung, mariti, Suet.: plebis patrumque concubitus (Plur.), Liv.: cum humano genere concubitus (Plur., v. den Göttern), Cic.: alcis concubitum appetere, Suet.: alienarum concubitu abstinent (Iudaei), Tac.: complexus concubitusque permittere, Cic. – virginum concubitum refugere, Sen. rhet.: alcis concubitus petere od. fugere, Ov. – von Tieren, anguis immanis concubitu conceptus, durch die B. einer ungeh. Schl., Liv.: turpes pecudum concubitus sequi, Verg.: aliorum animalium concubitus melius instruxit (natura), Sen.
si quis virginem immaturam ad violentum ~um perferendum [(AS: ] cogat, sit hoc sicut adulte mulieris emendatioto niedhæmde
hec sunt jura que rex Anglie solus ‥ habet in terra sua ‥: infractio pacis regie ‥, violentus ~us, raptus ‥(
fornicario ~u se polluentes
concŭbĭtŭs, (10) ūs, m. (concumbo), ¶ 1 place sur le lit de table : Prop. 4, 8, 36 ¶ 2 union de lʼhomme et de la femme : Cic. Nat. 1, 42 || accouplement des animaux : Virg. G. 4, 198 || [fig.] entrechoquement des dents : C. Aur. Acut. 3, 2, 16.
- 1. (poët.) het bijeenliggen (ihb. aan tafel);
- 2. geslachtsgemeenschap, paring.
concubitus , us. m. et, v. concubium
See an image
See an image
concubitus ūs, m
- CVB-, a lying together, concubinage: ferarum ritu, L., C., V., H., Tb.