concubinatus
concŭbīnātus, ūs, m. [concubinus].
- Union of a man with an unmarried woman (usu. of a lower social grade than himself), concubinage (opp. matrimonium on the one hand, and adulterium or stuprum on the other; not in Cic.): emere aliquam in concubinatum sibi, Plaut. Poen. prol. 102: in concubinatum alicui dare (opp. in matrimonium), id. Trin. 3, 2, 64 (690); cf. Dig. 25, 7, 1; 48, 5, 13.—*
- II Adulterous intercourse: nuptarum, i.e. with the betrothed, Suet. Ner. 28.
concubīnātus, ūs, m. (concubinus), die gesetzlich erlaubte außereheliche Geschlechtsverbindung solcher Personen, von denen ein Teil mit dem andern eine streng bürgerliche Ehe nicht eingehen konnte, eine Art morganatischer Ehe, das Konkubinat (Ggstz. matrimonium einerseits u. adulterium, stuprum andererseits). Plaut. trin. 690. Ulp. dig. 25, 7, 1 u. 48, 5, 14 (13). – übtr., c. nuptarum, unzüchtiger Verkehr mit Ehefrauen, Suet. Ner. 28, 1.
mater puelle, que ~um filie dedignaretur
ex fide consensus formatur, aliquando in matrimonium, aliquando in ~um; nam etiam ~us nomen juris est
queritur quare ~us fuit permissus in Veteri Lege
proles suas ex ~u susceptas
concŭbīnātŭs, (16) ūs, m. , concubinage : Pl. Trin. 690 ; Suet. Nero 28, 1.
- 1. (Plaut.) concubinaat (erkende samenlevingsvorm v. personen die voor de wet niet konden trouwen, bv. v.e. vrijgelaten vrouw met een ongetrouwde man);
- 2. (Suet.) buitenechtelijke geslachtsgemeenschap [nuptarum met getrouwde vrouwen].