About

Menu

concumbere

concumbere [CL] , to lie with (sexually). b (trans.) to violate. feminarum et virorum certis discreta membra speciebus, sed nulla ~endi voluptate vel necessitate mancipata Bede Luke 581; gravius ille peccare dicitur qui ei mulieri ~it que sue est parochie Beleth RDO 110. 114D; in claustris sacrisque locis concumbere feda / gens audet Garl. Tri. Eccl. 114; 1430 Johannam ‥ rapuit et cum ea invitis dentibus concubuit Gaol Del. 203 r. 33d..  b 1340 presentaverunt plures personas rapuisse J. filiam R. ‥ et non presentaverunt quis eorum eam concubuit SessPCambs 19.

Saved

Recent