concubium
concŭbĭum, ii, n., v. concubius.
concubium, ī, n. (concubius), I) c. noctis, die Zeit der Nacht, wo alles im ersten tiefen Schlafe liegt, tiefe Nacht, Plaut, trin. 886. Varr. LL. 6, 7 u. 7, 78. Varr. b. Serv. Verg. Aen. 2, 268. Censorin. 24, 6. – II) (= concubitus) der Beischlaf, Enn. tr. 241 (175). Gell. 9, 10, 4. Schol. Iuven. 3, 17.
concŭbĭum, ĭī, n. (concumbo), ¶ 1 union charnelle [c. concubitus § 2] : Gell. 9, 10, 4 ¶ 2 concubium noctis Pl. Trin. 886, c. concubia nox.
- 1. (Plaut.) ~ noctis de tijd waarop men diep slaapt, het holst v.d. nacht;
- 2. (pre- en postklass.) geslachtsgemeenschap.
Pro honesto et legitimo concubitu Gellius 9. 10. habet :Concubia a cubare sive dormire dicta :Concubium , Concubitus, Pellicatus.
Sed puris honestisque verbis venerandum istudVide Concubia.Concubii pudici secretum neminem quemquam alium dixisse.