condigne
condignē, adv., v. condignus fin.
condīgnē, Adv. (condignus), ganz (dessen) würdig, ganz entsprechend, ganz ebenso, Plaut. Men. 906 u.a. Gell. 1, 6, 4 M. Caes. bei Fronto ep. ad M. Caes. 1, 2. p. 3, 7 N.: m. Abl., Plaut. capt. 107 u.a. Apul. met. 7, 9.
condigne scelus hoc puniri
qualiter ‥ tanto conatui fortuna ~e non respondent
qualiter excessus tam enormis per censuram ecclesiasticam ~e puniretur
condignē, (14) ¶ 1 [avec abl.] dʼune manière tout à fait digne : condigne te Pl. Cas. 131, dʼune manière digne de toi, cf. Apul. M. 11, 25 ¶ 2 [abst ] dignement, convenablement : Pl. Men. 906, etc. ; Gell. 1, 6, 4.
condigne . adv. et, v. condignus
See an image
See an image