conexus
conexus, adjoining
cōnexus, a, um, Part. and P. a., from conecto.
cōnexus (conn-), ūs, m. [conecto],
- a joining together, combination, connection (several times in Lucr., elsewh. rare), Lucr. 3, 556; Vitr. 10, 1, 5.—In plur., Lucr. 1, 634; 2, 726; 2, 1020; 5, 443.
1. cōnexus, ūs, m. (conecto), die Verknüpfung, Verflechtung, enge Verbindung, Lucr. 3, 555. Vitr. 10, 1, 5: im Plur., Lucr. 1, 633 u. ö.
2. cōnexus, a, um, s. cō-necto.
1 cōnexus, (16) a, um, part. de conecto || pris adjt, qui forme une continuité : Sen. Const. 1, 1 ; Tac. G. 16 ; Quint. 9, 4, 7 : conexum odium Tac. H. 1, 65, une haine sans solution de continuité.
2 cōnexus, (14) ūs, m. (conecto), liaison : Lucr. 3, 557, etc. ; Vitr. Arch. 10, 1, 5.
cōnexus (not conn-), adj.
- P. of conecto, adjoining: aedificia, Ta.