consenesco
consenesco, to grow old together, grow old, become gray
Could not find consenescebat in Logeion dictionaries.
consenescebat Verb: imperfect active indicative 3rd singular of consenesco
- I Lit.: (Baucis et Philemon) illā consenuere casā, Ov. M. 8, 634: socerorum in armis, * Hor. C. 3, 5, 8; cf.: in patriā meā, Ov. Tr. 4, 8, 12: alieno in agro (exercitus), Liv. 9, 19, 6: in exilio, id. 35, 34, 7: in ultimo terrarum orbis angulo, Vell. 2, 102, 3: circa Casilinum Cumasque, Liv. 30, 20, 9: Smyrnae, Suet. Gram. 6.—
- II Meton.
- A In Quint., to grow old or gray in an occupation, to follow it too long: in commentariis rhetorum, Quint. 3, 8, 67 in quā umbrā, id. 10, 5, 17; and: in unā ejus specie, id. 12, 11, 16.—
- B In a more general sense (causa pro effectu), to become weak, infirm, powerless, to waste away, fall into disuse, decay, fade, lose force, etc.
- 1 With living subjects: prae maerore atque aegritudine, Plaut. Stich. 1, 3, 63 (217); cf. id. Capt. 1, 2, 25 (134): in manibus alicujus et gremio maerore et lacrimis, Cic. Clu. 5, 13; Liv. 35, 34, 7: (columbae) si inclusae consenescunt, Varr. R. R. 3, 7, 6; so id. ib. 3, 9, 14: veturno, Col. 7, 5, 3.—
- b Trop., to lose consideration or respect: omnes illius partis auctores ac socios nullo adversario consenescere. Cic. Att. 2, 23, 2.—
- 2 With inanimate subjects: ova consenescunt, Varr R. R. 3, 9, 8; cf.: vinea soli vitio consenuit, Col. 4, 22, 8: veru in manibus, Plaut. Rud. 5, 2, 15 (1302); cf.: consenuit haec tabula carie, Plin. 35, 10, 36, § 91: haut ulla carina Consenuit, not one has grown old, i.e. all have perished, Prop. 3, 7 (4, 6), 36: (nobis) viget aetas, animus valet; contra illis annis atque divitiis omnia consenuerunt, Sall. C. 20, 10 Kritz and Fabri: quamvis consenuerint vires atque defecerint, Cic. Sen. 9, 29; with vires, Liv. 6, 23, 7: animum quoque patris consenuisse in adfecto corpore, id. 9, 3, 8: noster amicus Magnus, cujus cognomen unā cum Crassi Divitis cognomine consenescit. Cic. Att. 2, 13, 2: veteres leges aut. ipsā suā vetustate consenuisse aut novis legibus esse sublatas, id. de Or. 1, 58, 247; so of laws, Liv. 3, 31, 7: invidia, Cic. Clu. 2, 5: rabies et impetus, Flor. 3, 3, 5: oratio dimetiendis pedibus, Quint. 9, 4, 112.
- 1. (v. personen) (a) samen oud worden; ➤ illā consenuere casā (v. Philemon en Baucis); (b) alg. een hoge leeftijd bereiken, oud worden; ➤ in Puteolano praedio usque ad centesimum annum consenuit; (c) zwak, gebrekkig worden; ➤ sub armis ~; iuventus ad Veios consenescit; (d) (v. innerlijke kracht) krachteloos worden, in daadkracht inboeten; ➤ otio et tranquillitate rei publicae consenescebat in tijden van politieke rust boette hij in qua daadkracht; (e) (pol.) in waarde, invloed, aanzien inboeten;
- 2. (v. zaken) (a) verouderen; (b) kracht, werking verliezen, in verval raken; ➤ veteres leges ipsā vetustate consenescunt;
- 3. (v. lichaams- en geesteskracht) oud en gebrekkig worden, afnemen, achteruitgaan; ➤ consenescunt vires atque deficiunt; animus patris consenuit in affecto corpore.
- inch, to grow old together, grow old, become gray: otio rei p.: illā casā, O.: socerorum in armis, H.: insontemin exsilio, L.—To waste away, sink, decline: in fratris gremio maerore.—Fig., to lose respect: nullo adversario. — To decay, degenerate, grow obsolete, decline: illis annis omnia consenuerunt, S.: quamvis consenuerint vires: lex, L.: invidia: alcuius cognomen.
-
…hominum fidem, victoria in manu nobis est viget aetas, animus valet ; contra illis annis atque divitiis omnia consenuerunt. Tantummodo incepto opus est, cetera res expediet. Etenim quis mortalium, cui virile ingenium est, tolerare…
Sallust, Catilina
-
…, ceteros sui tanti mali ignaros esse cupiebat ; in huius amantissimi sui fratris manibus et gremio maerore et lacrimis consenescebat. ecce autem subitum divortium quod solacium malorum omnium fore videbatur discedit a Melino Cluentia ut in tantis iniuriis non…
Cicero, pro Cluentio
-
…, qui fremitus hominum quam irati animi quanto in odio noster amicus Magnus cuius cognomen una cum Crassi Divitis cognomine consenescit. credas mihi velim, neminem adhuc offendi qui haec tam lente quam ego fero ferret. qua re ,…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…et P. Africanus comitatu nobilium iuvenum fortunati videbantur, nec ulli bonarum artium magistri non beati putandi, quamvis consenuerint vires atque defecerint. etsi ipsa ista defectio virium adulescentiae vitiis efficitur saepius quam senectute ; libidinosa enim et intemperans…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…medicinam interdum aperte quaerere, quam ego possum invenire nullam ; deinde omnis illius partis auctores ac socios nullo adversario consenescere, consensionem universorum nec voluntatis nec sermonis maiorem umquam fuisse. nos autem nam id te scire cupere certo scio…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…autem quod amore patriae censes nos nostrorum maiorum inventa nosse debere, non vides veteres leges aut ipsas sua vetustate consenuisse aut novis legibus esse sublatas Quod vero viros bonos iure civili fieri putas, quia legibus et praemia proposita sint…
Cicero, de Oratore
-
…manebat insaturabile abdomen, copiae deficiebant. itaque semper versabatur in spe rerum novarum, otio et tranquillitate rei publicae consenescebat. ecquae seditio umquam fuit in qua non ille princeps ecqui seditiosus cui ille non familiaris ecquae turbulenta contio cuius…
Cicero, pro Sestio
-
…opinionibus ac sermonibus imperitorum, ab ingeniis prudentium repudietur ; vehementis habeat repentinos impetus, spatio interposito et causa cognita consenescat ; denique illa definitio iudiciorum aequorum quae nobis a maioribus tradita est retineatur, ut in iudiciis et sine invidia…
Cicero, pro Cluentio
-
…Pompeius adversus haec nectere moras, tergiversari, sic hostem interclusum undique inopia commeatuum terere, usque dum ardentissimi ducis consenesceret impetus. Nec diutius profuit ducis salutare consilium. Miles otium, socii moram, principes ambitum ducis increpabant .…
Lucius Annaeus Florus, Epitome Rerum Romanorum
-
…stipulis et canna tecta palustri ; sed pia Baucis anus parilique aetate Philemon illa sunt annis iuncti iuvenalibus, illa consenuere casa paupertatemque fatendo effecere levem nec iniqua mente ferendo. Nec refert, dominos illic famulosne requiras tota domus duo…
Ovid, Metamorphoses