consecuus
cōnsecuus (cōnsequus), a, um (consequor), folgend, Sidon. epist. 7, 14, 9. Cl. Mam. de stat. anim. 2, 9. Vgl. Lachm. Lucr. 5, 679. p. 304.
cōnsĕcŭus, a, um, suivant, qui suit : Sid. Ep. 7, 14 || qui sʼensuit : Mamert. An. 2, 9, 138, 5.