consedeo
cōn-sedeo, sēdī, ēre, I) beisammensitzen, foro, Anecd. Helv. 169, 17. – II) mitsitzen, Vulg. Ephes. 2, 6 u.a. Eccl.
cōnsĕdĕō, ēre, intr., être assis avec : Vulg. Eph. 2, 6 || être assis ensemble : An. Helv. 169, 17.