consecutio
consecutio, an effect, consequence
consĕcūtĭo (also consĕquūtĭo), ōnis, f. [consequor] (several times in Cic. as a philos. and rhet. t. t., elsewhere perh. only in late Lat.)
- In philos. lang., an effect, consequence: ipsa detractio molestiae consecutionem adfert voluptatis, has pleasure as a consequence, Cic. Fin. 1, 11, 37; id. de Or. 3, 29, 113: simplex autem conclusio ex necessariā consecutione conficitur, id. Inv. 1, 29, 45, id. Top. 13, 53 al.—Plur.: causas rerum et consecutiones videre, Cic. Fin. 2, 14, 45.—*
- II In rhet. lang., the proper following of one thing after another, order, connection, sequence: verborum ... ne generibus, numeris, temporibus, personis, casibus perturbetur oratio, Cic. Part. Or. 6, 18.—
- III An acquiring, obtaining, attainment ( = adeptio; eccl. Lat.); with gen. obj.: baptismi, Tert. Bapt. 18 fin.: resurrectionis, id. Res. Carn. 52.
cōnsecūtio, ōnis, f. (consequor), I) die Folge, A) t. t. der philos. Sprache: a) die Folge, als Wirkung, Cornif. rhet. 2, 3 u. 8. Cic. de or. 3, 113; top. 53: consecutionem alcis rei afferre, d.i. etwas zur Folge haben, Cic. de fin. 1, 37: Plur., causas rerum et consecutiones videre, ibid. 2, 45. – b) die Folgerung, Schlußfolge, Cic. de inv. 1, 45. – B) rhetor. t. t., die gehörige Aufeinanderfolge, Ordnung, Verbindung, verborum, Cic. part. or. 18. – II) die Erreichung, Erlangung, Tert. de bapt. 18 u.a.: consecutiones lucrorum, Arnob. 4, 9.
eorum [(judicium ] est ~o et reductto furum sine calumpnia
anima fortificatur in intelligendo ‥; ergo ~o intelligendi non causat lassitudinem
impeditum non habet potenciam ad illud a cujus ~one impeditur
cōnsĕcūtĭō, ōnis, f. (consequor), ¶ 1 suite, conséquence : afferre consecutionem voluptatis Cic. Fin. 1, 37, produire un effet de plaisir ; cf. Fin. 2, 45 ; de Or. 3, 313 || [rhét.] a) conclusion : Cic. Inv. 1, 45 ; b) liaison appropriée : consecutio verborum Cic. Part. 18, construction correcte de la phrase ¶ 2 action dʼobtenir, acquisition, obtention : Tert. Bapt. 18 ; Res. 52.
- 1. gevolg; ➤ consecutionem alcis rei afferre iets tot gevolg hebben, resulteren in iets;
- 2. (retor. t.t.) juiste opeenvolging, ordening [verborum];
- 3. (filos. t.t.) gevolgtrekking, conclusie.
cōnsecūtiō ōnis, f
- consequor, an effect, consequence: consecutionem adfert voluptatis, has pleasure as a consequence: causas rerum et consecutiones videre.—In rhet., order, connection: verborum.