contingentia
contingentia, ae, f., die Möglichkeit, Boëth. in Aristot. herm. sec. 5, 12.
spatium quod est in angulo ~ie, et sic per totam retro lineam contingentem versus corpus, non recipiet virtutem abA puncto; sed totum spatium ultra lineam ~ie. recipiet virtutem
posito quod corpus gloriosum sit simul cum non glorioso, convenit ducere [lineas ] duas a duobus punctis signatis in loco †continencie [l. contingencie ]
in angulo ~ie
quis philosophus ignorat ‥ lineas ductas ab extremitatibus totius terre ‥ ad ~iam soils in punctis oppositis recedendo a terra continue plus distare?
ex hac potentia, que est ad utrumque oppositorum, ‥ sequitur rerum ~ia
nobilior modus [producendi ] est esse sub necessitate quam sub ~ia
multis ‥ summis pontificibus, qui sibi circa rerum ~iam contradicunt
ergo esset ~ia in proposicionibus de preterito et presenti, sicut in illis de futuro
contingens, quantumlibet distans distancia latitudinis ~ie a necessitate, solum finite distat distancia possibilitatis vel difficultatis aut distancia temporis
vobis transmitto Emericum P. ‥, qui vobis dicet de me veritatem et de meis ~iis(
ad exacte consideracionis intuitum reducentes quanta secundum mutabilium ~ias temporum mutabilitas sit fortune
obfuimus sibi ‥ in nimium diminuta granorum provisione contra ~iam caristiarum
contingentĭa, æ, f. , hasard, contingence : Boet. Arist. interpr. sec. p. 429.
contingence.) (
Boet. In Arist. De Interp. ed. sec. p. 429.) (L. Quicherat.)