contradico
contradico, to speak against, contradict
contrā-dīco, xi, ctum, 3, v. n., until the post-Aug. per. always written as two words, v. contra, I. B. 9.
contrā-dīco, dīxī, dictum, ere, widersprechen, a) m. Dat. der Pers. od. der Sache, c. alci, Quint. u.a.: c. legibus, Quint.: sententiis aliorum, Tac. – b) m. folg. ne u. Konj., ne Fabius solus ad bellum mitteretur, contradixit, Aur. Vict. de vir. ill. 34, 5. – c) bei vorhergeh. Negation m. folg. quin u. Konj., nec contradici, quin amicitia de integro reconcilietur, der Widerspruch sei nicht der Art, daß nicht doch usw., Liv. 8, 2, 2. – ➳ Absolut getrennt geschr. (s. contrā no. I, B, 2, b), obwohl Caes. b. c. 1, 32, 3 die Ausgg. contradicentibus inimicis; vgl. Bremi Suet. Aug. 54.
contrādīcō, (11) (touj. d. Cic. , Cæs. : contrā dīcō), dīxī, dictum, ĕre, contredire : a) [abst ] contra qui dicet Cic. Inv. 2, 151, le contradicteur, lʼadversaire ; b) alicui, alicui rei, parler contre qqn, contre qqch. : Quint. 5, 10, 13 ; Tac. D. 25 ; etc. || [avec prop. inf.] répliquer que : Sen. Rhet. Contr. 7, 8, 10 || non contradici quin Liv. 8, 2, 2, [il répondit] quʼon ne formulait pas dʼopposition à ce que || [décad.] sʼopposer, faire obstacle : [avec ne ] ne Fabius mitteretur contradixit Ps. Aur. Vict. Vir. 34, 5, il sʼopposa à ce que Fabius fût envoyé.
- 1. bezwaar maken, zich verzetten (tegen: dat.) [legibus];
- 2. (postklass.) tegenspreken (m. dat.; in comb. m. een ontkenning m. quin) [patri];
- 3. (Mel.) herroepen.
contrā-dīcō dīxī, dictus, ere,
- to speak against, contradict: sententiis aliorum, Ta.: contradicentibus inimicis, Cs.