conubialis
conubialis, of wedlock, conjugal
cōnūbĭālis (less correctly connū-bĭālis; in the poets gen. to be read as four syll.; cf. conubium; only in Claud. Ep. 2, 18, cōnŭbiālis), e, adj. [conubium],
- pertaining to wedlock, connubial, conjugal (poet.; perh. first used by Ov.): jura, Ov. H. 6, 41: vincla, Stat. Th. 5, 112: carmen, Claud. IV. Cons. Hon. 651: vectigal, id. Epist. 2, 18: foedus, Salv. Gub. 7, p. 244.—* Adv.: cōnūbĭālĭter, in a conjugal manner, connubially: procum allegaret, Mart. Cap. 6, § 576.
cōnūbiālis, e (conubium), ehelich, Ov. her. 6, 41 u. spät. Dichter. – ➳ Bei Dichtern gew. viersilbig, od. (wie Claud. epist. 2, 18) cōnŭbĭālis gemessen.
ipsam tanquam reginam salvo virginitatis pudore usque ~is [] solemnizacionem federis ‥ tractari decrevit : usque †quo nubialis Elmh. Hen. V Cont. 137
cōnūbĭālis, (16) e (conubium), conjugal, nuptial : Ov. H. 6, 41.
cōnūbiālis (not connū-), e, adj.
- conubium, of wedlock, conjugal: iura, O.