creditus
crēdĭtus, a, um, part. de credo.
Creditarius, Fidus, cui creditur, et fides adhibetur, Gallis
Statimque misit Rex viros qui hæc deferre deberent, cum uno puero, quem valde Creditum Mummolus habens, hæc ei commendaverat.Lib. 9. cap. 10 :
Transmitte Abbates, etVita S. Eligii lib. 2. cap. 74 :Creditos tuos, ut hæc quæ loquor, exponant.
Multos ex publica moneta misit solidos per Creditam personam.Occurrit ibi supra semel. Capitulare de Villis cap. 5 :
Missum bonum de familia nostra, aut alium hominem bene Creditum... dirigat.
Quædam honestæ vitæ, Credita et nobilis matrona.