cremo
cremo, to burn, consume by fire
- I In gen.: ignis silvas cremarat, Lucr. 5, 1242; cf.: poëtam igni, Suet. Calig. 27 fin.: omnes collegas suos vivos, Val. Max. 6, 3, 2; Curt. 4, 8, 9: damnatum poenam sequi oportebat, ut igni cremaretur, Caes. B. G. 1, 4; Curt. 8, 9, 32; 5, 6, 7: urbem incendiis, Plin. 17, 1, 1, § 5: cremare et diruere urbem, Liv. 28, 19, 12: Ilium, Hor. C. 4, 4, 53: lectum, Suet. Caes. 84: libros, id. Aug. 31: frondem et herbas, Ov. M. 6, 457: rates, id. ib. 14, 85 et saep.: in cinerem, Plin. 20, 5, 20, § 41.—
- II In partic.
- A Of the burning of the dead: primus (Sulla) e patriciis Corneliis igni voluit cremari, Cic. Leg. 2, 22, 57: mortali corpore cremato, id. Div. 1, 23, 47: cujus (Catonis) a me corpus est crematum, id. Sen. 23, 84; Plin. 7, 54, 55, § 187; Tac. G. 27; Suet. Aug. 100; Hor. Epod. 17, 79 et saep.—
- B Of the burning of victims in sacrifices, Ov. M. 13, 637; id. F. 4, 639; Vulg. Lev. 5, 12.—
- C Of things devoted, Liv. 41, 12, 6; 10, 29, 18.
b) v. Niederbrennen eines Gebäudes, einer Stadt usw., in Brand stecken, verbrennen, einäschern, cr. templum, Plin.: caelestia tecta, terras (v. Phaëthon), Ov.: urbem cr. et diruere, Liv.: cremata patria (v. Troja), Liv.: cremata Ilios, Hor. – facibus cr. regalia tecta, Ov.: Neronis principis incendia, quibus urbem cremaverat, Plin.: equites praemisit, ut... ignem, quo barbari cremaverant vicos, exstinguerent, Curt.
c) vom Verbrennen als Todesstrafe, damnatum poenam sequi oportebat, ut igni cremaretur, Caes.: m. ob u. Akk., Atellanae poëtam ob ambigui ioci versiculum mediā Amphitheatri arenā igni cremavit, Suet.
d) v. Verbrennen der Leiche u. anderer Gegenstände bei der Leichenfeier, α) v. Feuer: rogus iste cremet mea viscera, Ov.: des tua succensae membra cremanda pyrae, Ov.: qui scimus, an hāc flammā Cn. Pompeius cremetur? Val. Max.: alii ut eodem rogo cremarentur manserunt, Liv.: se super corpus fratris prostratum communibus flammis (rogi) cremandum tradidit, Val. Max. – β) v. Menschen: corpus alcis, Cic. u.a.: cadaver alcis, Suet.: mortuos cremare aut fodere, Mela: corpora condere (potius) quam cremare e more Aegyptio, Tac.: mortuorum corpora cremare potius quam terrā obruere, Iustin.: servos et clientes iustis funeribus confectis unā cr., Caes.: vestem, odores aliaque funerum sollemnia, Tac. – m. Ang. wo? lectum defuncti in Capitolini Iovis cella, Suet.: corpus interfectoris super reliquias mariti, Iustin. – m. Ang.womit? wodurch? aedificii incendio mortuum (Alcibiadem), Nep.: Sulla primus e patriciis Corneliis igni voluit cremari, Cic.: cr. caput (occisi Cn. Pompeii) plurimis et pretiosissimis odoribus, Val. Max.: corpora clarorum virorum certis lignis, Tac.: iuxta rogum sarmentis aliis nudus crematus est, Plin. – m. Ang. wie? zB. cr. alqm haud pretiose, Curt.: alqm honorate (zB. quo honoratius cremaretur, inici ei suum paludamentum iussit), Val. Max.: cr. corpus alcis publico funere, Suet.: alqm humili sepulturā, Cic.: cetera (corpora) nec numero nec honore, ungezählt und ohne Ehre, Verg. – m. Ang. mit wem? cum mortuis cremare ac defodere apta viventibus, Mela: cremari cum coniuge (Gatten), Val. Max.: unā cum liberis, coniugibus cunctāque gazā regiā cremari, Auct. b. Afr.
e) v. Verbrennen des Opfers, cr. igni vitulos, Ov.: caesarum boum fibras de more cr., Ov.: congesta cr. turea dona, dapes, fuso crateres olivo, Verg. – m. Dat. (wem? = wem zu Ehren?), spolia hostium coniecta in acervum Iovi Victori cremavit, Liv.: postero die arma lecta conici in acervum iussit, sacrumque id Vulcano cremavit, Liv. – ➳ Parag. Infin. cremarier, *Enn. scen. 291 Bothe (Vahlen2 cremitari).
- 1. verbranden (vaak in comb. m. igni, incendio, flammis e.d.) [urbem platbranden; corpus alcis; mortuos];
- 2. (v. vuur) verzengen [silvas].
- 2 CAR-, to burn, consume by fire: igni cremari, Cs.: urbem, L.: herbas, O.: Visa (est) ornatum flammā cremari, to be ablaze in her head - dress, V.— Of the dead: igni voluit cremari: corpora lignis, Ta.: crematos excitare mortuos, H.—Of sacrifices, O.: spolia Iovi, as an offering, L.: dona, V.
-
…per indicium enuntiata. Moribus suis Orgetoricem ex vinculis causam dicere coegerunt ; damnatum poenam sequi oportebat, ut igni cremaretur. Die constituta causae dictionis Orgetorix ad iudicium omnem suam familiam, ad hominum milia decem, undique coegit ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…, coniciunt. Pars ingenti subiere feretro, triste ministerium, et subiectam more parentum aversi tenuere facem. Congesta cremantur turea dona, dapes, fuso crateres olivo. Postquam conlapsi cineres et flamma quievit reliquias vino et bibulam lavere…
Vergil, Aeneid
-
…potest, animos praeclarorum hominum, quales isti Tyndaridae fuerunt, divinos esse et aeternos, quam eos qui semel cremati essent equitare et in acie pugnare potuisse ; aut si hoc fieri potuisse dicis, doceas oportet quo modo ,…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…constat cra ssa caligo i nferum, tantumque valuit error qui mihi quidem iam sublatus videtur, ut, corpora cremata cum scirent, tamen ea fieri apud inferos fingerent, quae sine corporibus nec fieri possent nec intellegi. animos…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…nec inhumatos esse nec desertos, quod tamen ipsum pro patria non miserandum putatur, nec dispersis bustis humili sepultura crematos, sed contectos publicis operibus atque muneribus eaque exstructione quae sit ad memoriam aeternitatis ara virtutis. quam ob rem…
Cicero, Philippicae
-
…rogum ardentem, O praeclarum discessum, inquit, e vita, cum, ut Herculi contigit, mortali corpore cremato in lucem animus excesserit Cumque Alexander eum rogaret, si quid vellet, ut diceret, Optime, inquit ;…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…ac paulo supra hanc memoriam servi et clientes, quos ab eis dilectos esse constabat, iustis funeribus confectis una cremabantur. Quae civitates commodius suam rem publicam administrare existimantur, habent legibus sanctum, si quis quid de re publica…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ad Catonem meum, quo nemo vir melior natus est, nemo pietate praestantior, cuius a me corpus est crematum, quod contra decuit ab illo meum, animus vero non me deserens sed respectans, in ea profecto loca…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…paulisper carne sequestra liber ad intuitum sensuque oculisque peragrans ordine dispositos Venturis solibus annos, procinctum videt angelicum iam iamque cremandi orbis in excidium, tristes et percipit aure mugitus gravium mundi sub fine tubarum. haec ille ante obitum membrorum…
Prudentius, Hamartigenia
-
…incerto fuit. Otho cruento adhuc foro per stragem iacentium in Capitolium atque inde in Palatium vectus concedi corpora sepulturae cremarique permisit. Pisonem Verania uxor ac frater Scribonianus, Titum Vinium Crispina filia composuere, quaesitis redemptisque capitibus, quae…
Tacitus, Historiae