criminor
criminor, to accuse of crime, complain of, impeach, calumniate
Could not find criminantur in Logeion dictionaries.
criminantur Verb: present passive indicative 3rd plural of criminor
- α With a personal object, to accuse one of crime, to complain of, impeach, calumniate (rare but class.): hanc metui ne me criminaretur tibi, Ter. Eun. 855; so, aliquem alicui, Tac. Or. 42; Suet. Calig. 56; cf. under β: Q. Metellum apud populum Romanum criminatus est, bellum illum ducere, etc., Cic. Off. 3, 20, 79; cf. Liv. 1, 54, 8: Patres, id. 31, 6, 4: auctores, Quint. 1, 5, 11: inopinantem, Suet. Tib. 64 al.—
- β With things as objects, to complain of, to charge with: quibus (contionibus) cotidie potentiam meam invidiose criminabatur, Cic. Mil. 5, 12; so, res gestas argumentando crimenve dissolvere, id. Opt. Gen. 5, 15: nescio quid de illā tribu, id. Planc. 16, 38: auctoritatem Paullini, vigorem Celsi, maturitatem Galli, Tac. H. 1, 87 fin.: rhetoricen vitiis, Quint. 2, 17, 26: humilitatem inopiamque ejus apud amicos Alexandri, Curt. 4, 1, 24: senatusconsultum absenti principi, Plin. Ep. 6, 13, 2; cf. α supra.—With acc. and inf.: de amicitiā, quam a me violatam esse criminatus est, pauca dicam, Cic. Phil. 2, 1, 3; id. Rosc. Am. 15, 44; Liv. 2, 31, 5; 2, 37, 3.— With de, Auct. Her. 2, 30, 48.—
- γ Absol., to accuse, criminate: neque ego vos ultum injurias hortor ... neque discordias, ut illi criminantur, Sall. H. 3, 61, 17 Dietsch: Tiberio criminante, Suet. Calig. 7; 30.
➳ sens pass., v. crimino.
- 1. beschuldigen, verdacht maken, belasteren [patres apud populum; senatum];
- 2. verwijten, ten laste leggen, zijn beklag doen over, zich beklagen over (m. acc.; de; aci.; quod);
- 3. een aanklacht indienen.
- crimen, to accuse of crime, complain of, impeach, calumniate: me tibi, T.: apud alqm nos: alios apud populum, L.—To complain of, charge, denounce: potentiam meam invidiose: nescio quid de illā tribu: (amicitiam) a me violatam esse: Carthaginiensīs ante tempus digressos, S.
-
…consulibus tribunicia potestas restituta est, homines adulescentes summam potestatem nacti, quibus aetas animusque ferox erat, coepere senatum criminando plebem exagitare, dein largiundo atque pollicitando magis incendere, ita ipsi clari potentesque fieri. Contra eos summa ope…
Sallust, Catilina
-
…Racili beneficiis fuisse contentum. an vero putas idcirco minus libenter iudices mea causa esse facturos quod me esse gratum crimineris an, cum patres conscripti illo senatus consulto quod in monumento Mari factum est, quo mea salus omnibus est…
Cicero, pro Plancio
-
…non oratoris ingenium sed consulis auxilium implorat et flagitat. nam de perduellionis iudicio, quod a me sublatum esse criminari soles, meum crimen est, non Rabiri. quod utinam, Quirites, ego id aut primus aut solus…
Cicero, pro Rabirio Perduellionis Reo
-
…sit census ita se iam tum gessisse, pro cive, eis temporibus ; is ; quem tu criminaris ne ipsius quidem iudicio in civium Romanorum iure esse versatum et testamentum saepe fecit nostris legibus, et adiit hereditates…
Cicero, pro Archia
-
…occidi nolle, neque tamen id ipsum abunde ; nam absolverunt xxii, condemnarunt xxviii. Publius sane diserto epilogo criminans ; me ; mentis iudicum commoverat. Hortalus in ea causa fuit cuius modi solet. nos verbum…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…aut plebeium, sed patricium et praetorium esse arbitrarentur. nihil neque ante hoc tempus neque hoc ipso turbulentissimo die criminamini Sestium. atqui vis in foro versata est. certe ; quando enim maior lapidationes persaepe vidimus, non ita…
Cicero, pro Sestio
-
…emigrarat. Eum autem statim inimicissimi Stheni domum suam invitant, ut animum eius in Sthenium inflammarent ementiendo aliquid et criminando. hi autem erant inimici Agathinus, homo nobilis, et Dorotheus, qui habebat in matrimonio Callidamam, Agathini…
Cicero, in Verrem
-
…quo de agitur factum neges aut, si factum fateare, neges eam vim habere atque id esse quod adversarius criminetur, aut, si neque de facto neque de facti appellatione ambigi potest, id quod arguare neges tale esse…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…; sed nihil ad eum oratorem quem quaerimus. Aliud est enim explicare res gestas nar rando, aliud argumentando criminari crimenve dissolvere ; aliud narrantem tenere auditorem, aliud concitare. At loquitur pulchre. num melius quam Plato Necesse…
M. Tullius Cicero, De Optimo Genere Oratorum
-
…, cum plus appetat quam ipse Sulla, quibus rebus resisto, Sullanas res defendere ; me ; criminatur. habet agros non nullos, inquit, socer meus desertos atque longinquos ; vendet eos mea lege quanti volet…
Cicero, de Lege Agraria