cunctor
cunctor, to delay, linger, loiter, hesitate, doubt
BWL
hesitating between fear and wrath
Frieze-Dennison Vergil
Could not find cunctarier in Logeion dictionaries.
cunctarier Verb: present passive infinitive of cunctor
- I Of personal subjects.
- α Absol., so the verse of Ennius upon the dictator Q. Fab. Maximus Cunctator: unus homo nobis cunctando restituit rem, Enn. ap. Cic. Off. 1, 24, 84 (Ann. v. 313 Vahl.; also cited Cic. Sen. 4, 10; id. Att. 2, 19, 2; Liv. 30, 26, 9); imitated by Verg., A. 6, 846, Ov. F. 2, 242 (the idea contained in cunctando is expressed by sedendo, Varr. R. R. 1, 2, 2; cf.: sedendo et cunctando bellum gerebat, Liv. 22, 24, 10; and by non pugnando, Plin. 22, 5, 5, § 10): assequor omnia si propero, si cunctor amitto, Cic. Att. 10, 8, 5: an etiam tunc quiesceretis, cunctaremini, timeretis? id. Sest. 38, 81; cf.: ne quis cesset ... qui cunctatus fuerit, etc., Liv. 35, 35, 17, and v. cesso: nostris militibus cunctantibus, Desilite, inquit, etc., Caes. B. G. 4, 25: alius alium exspectantes cunctamini, Sall. C. 52, 28; Ov. M. 8, 753 et saep.: in vitā cunctatur et haeret, Lucr. 3, 407; cf. Cic. Tusc. 1, 46, 111: inter metum et iram cunctatus, Tac. A. 2, 66: ille inter pudorem et iram cunctatus, id. ib. 14, 49: cunctante ad ea Mithridate, id. ib. 12, 46: ut ad laborem capessendum nihil cunctentur, Gell. 2, 29, 12.—Impers. pass.: nec cunctatum apud latera, Tac. A. 3, 46: non esse cunctandum, Cic. Fam. 1, 7, 5: non cunctandum neque cessandum esse, Liv. 35, 18, 8.—
- β With inf.: non est cunctandum profiteri, hunc, etc., Cic. Univ. 3 fin.: utrisque cunctantibus periculum summae rerum facere, Liv. 25, 39, 18; 31, 7, 5: ne cunctetur ipse propius accedere, Sall. C. 44, 6; id. J. 13, 6; Col. 8, 15 fin.; Suet. Caes. 70; id. Vesp. 16: ne cunctaretur Agrippam morte adficere, Tac. A. 1, 6.—
- γ With rel.-clause (rare): vos cunctamini etiam nunc, quid faciatis? Sall. C. 52, 25: diu cunctatus an, etc., Suet. Caes. 81; id. Aug. 8: primum cunctati, utrumne ... an, etc., id. Caes. 80: non cunctandum existimavit quin, etc., Caes. B. G. 3, 23 fin.—
- II Poet. transf., of things as subjects: tardum cunctatur olivum, runs slowly, Lucr. 2, 392: refrigescit cunctando plaga, id. 4, 703: turpis contemptus et acris egestas ... videntur cunctarier, id. 3, 67; cf.: cunctatur et amnis Rauca sonans revocatque pedem Tiberinus ab alto, Verg. A. 9, 124.
- —Hence, cunctans, antis, P. a., delaying, lingering, dilatory, slow, tardy.
- 1 Of persons (post-Aug. and rare): erat cunctantior cautiorque, Plin. Ep. 9, 13, 6; cf. id. ib. 2, 16, 4: ad dimicandum cunctantior, Suet. Caes. 60; cf.: familia cunctans ad opera, Col. 11, 1, 14: naturā ac senectā cunctantior, Tac. H. 3, 4.—With acc. respect.: alternos aegro cunctantem poplite gressus, Val. Fl. 2, 93.—
- 2 Of things, tenacious, tough, slow, resisting, etc. (poet. and rare): mellis cunctantior actus, Lucr. 3, 193: corripit Aeneas extemplo avidusque refringit Cunctantem (ramum), Verg. A. 6, 211: glaebas cunctantis exspecta, id. G. 2, 236: corda viri, Val. Fl. 3, 693: ira, Stat. Th. 5, 680.—Adv.: cunctanter, slowly, with delay (rare), Liv. 1, 36, 4; 10, 4, 8; Tac. H. 2, 52 al.—Comp., Suet. Galb. 12; id. Caes. 19; Tac. A. 1, 71.
II) im Handeln zögern, zaudern, sowohl v. Langsamen od. Unschlüssigen als von Bedächtigen, dah. zuw. = anstehen, Anstand nehmen (Ggstz. properare, conari, exsultare u. dgl.), assequor omnia, si propero; si cunctor, amitto, Cic.: alterum exsultantem verborum audaciā (wortkühnen Sprudelgeist) reprimebat, alterum cunctantem et quasi verecundantem (blöden Zauderer) incitabat, Cic.: sed imperium quam consilium segnius fuit; dum cunctantur, iam praeda militum erat, Liv.: an cuncter et tergiverser? Cic.: tantum non cessandum nec cunctandum, Liv.: quid cunctaris? quid cessas? nisi occupas (diem), fugit, Sen.: cur ego cunctor? Plin. ep.: unus homo nobis cunctando restituit rem, Enn.: sedendo et cunctando bellum gerebat, Liv.: cunctando extraxerat diem, Liv.: ceterum dolo an vere cunctatus (sit), parum comperimus, Sall.: cunctatus paulum...inquam, Plin. ep.: nihil cunctatus, ohne Zaudern, Suet. – m. inter u. Akk., inter metum et iram od. inter pudorem et iram cunctatus, schwankend, Tac. ann. 12, 66 u. 14, 49. – m. ad u. Akk., cunctante ad ea Mithridate... Casperius interim ad Pharasmanen pervadit, Tac. ann. 12, 46: ut ad laborem capessendum nihil cunctentur, sich ungesäumt einer A. unterzögen, Gell. 2, 29, 12. – m. in u. Abl. Gerund., cunctarer in proferendo ex his remedio, ni etc., Plin. 29, 65. – m. super u. Abl., cunctans super tanta re Flavius Sabinus, Tac. hist. 2, 63. – m. folg. Infin., quam ob causam non est cunctandum profiteri hunc mundum animal esse, Cic.: in urbe parata esse, quae iusserit, ne cunctetur ipse propius accedere, Sall.: cunctantes arma capere increpabat, quid cessarent tergiversarenturque, Liv. – m. folg. indir. Fragesatz, cunctantibus conspiratis, quando et quomodo, id est lavantemne an cenantem aggrederentur, Suet.: vos cunctamini etiam nunc et dubitatis, quid intra moenia deprehensis hostibus (mit den ergr. F.) faciatis? Sall.: diu cunctati, utrum illum ponte deicerent...an in sacra via adorirentur, Suet.: cunctatus paulo, an retro flecteret, Plin. ep. – u. non cunctor m. folg. quin u. Konj., non cunctandum existimavit, quin pugnā decertaret, Caes.: neque cunctatur, quin primas praefecturas corripiat, Tac.: consuli nihil cunctandum visum, quin Lilybaeum classe peteret, Liv. – ➳ cunctor passiv u. zwar unpers., nec cunctatum apud latera, auch auf den Flanken zauderte man nicht (mit dem Angriff), Tac. ann. 3, 46. – Aktive Nbf. cuncto, āvī, āre, Enn. scen. 179 u. 368 (Ggstz. festino) Plaut. Casin. 793: m. folg. Infin., Acc. tr. 72. Apul. de deo Socr. 2. – Parag. Infin. cunctarier, Lucr. 3, 67.
➳ sens pass., v. cuncto.
- 1. aarzelen, weifelen; ➤ assequor omnia, si propero, si cunctor, amitto (Cic.); unus homo nobis cunctando restituit rem (Ennius over Q. Fabius Maximus Cunctator); — p.p. ook onpers. pass.: nec cunctatum est apud latera (Tac.) ook op de flanken was er geen aarzeling;
- 2. achterblijven;
- 3. besluiteloos zijn.
- to delay, linger, loiter, hesitate, doubt: cunctando restituit rem, Enn. ap. C.: cunctando bellum gerebat, L.: omnia si cunctor amitto: qui cunctatus fuerit, L.: dolo an vere, S.: militibus cunctantibus, Desilite, inquit, etc., Cs.: alius alium exspectantes cunctamini, S.: diutius in vita: inter metum et iram, Ta.: super tantā re, Ta.: Cunctatusque brevi, after a moment of hesitation, O.: (apes) partīs cunctatur in omnīs, i. e. threatens, V.: propius accedere, S.: arma capere, L.: cunctamini, quid faciatis?S.: non cunctandum quin decertaret, Cs.: cunctatur amnis, lingers, V.: corripit Cunctantem (ramum), reluctant, V.—Passimpers.: non est cunctandum profiteri, etc.: nec cunctatum apud latera, Ta.
-
…Cum ab senatu hostis iudicatus sit, quo consilio servitia repudiet In urbe parata esse, quae iusserit ; ne cunctetur ipse propius accedere. His rebus ita actis constituta nocte, qua proficiscerentur, Cicero per legatos cuncta edoctus L…
Sallust, Catilina
-
…pugnaverat, necari iussit atque ille egregius adulescens inmoderatae fortitudinis morte poenas dedit vos de crudelissumis parricidis quid statuatis, cunctamini Videlicet cetera vita eorum huic sceleri obstat. Verum parcite dignitati Lentuli, si ipse pudicitiae, si famae suae…
Sallust, Catilina
-
…est, sed vos non timetis eam. Immo vero maxume. Sed inertia et mollitia animi alius alium exspectantes cunctamini, videlicet dis inmortalibus confisi, qui hanc rem publicam saepe in maxumis periculis servavere. Non votis neque suppliciis…
Sallust, Catilina
-
…incendere, Gallorum gentem infestissumam nomini Romano ad bellum arcessunt, dux hostium cum exercitu supra caput est. Vos cunctamini etiam nunc et dubitatis, quid intra moenia deprensis hostibus faciatis Misereamini censeo deliquere homines adulescentuli per ambitionem atque etiam…
Sallust, Catilina
-
…, talis erat species auri frondentis opaca ilice, sic leni crepitabat brattea vento. Corripit Aeneas extemplo avidusque refringit cunctantem, et vatis portat sub tecta Sibyllae. Nec minus interea Misenum in litore Teucri flebant, et cineri ingrato…
Vergil, Aeneid
-
…senseram enim quam idem essent. hoc verens in hanc tarditatem incidi. sed adsequor omnia si propero, si cunctor amitto. et tamen, mi Attice, auguria quoque me incitant quadam spe non dubia nec haec collegi nostri…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…. in eandem sententiam loquitur Scipio Pompeio esse in animo rei publicae non deesse, si senatus sequatur ; si cunctetur atque agat lenius, nequiquam eius auxilium, si postea velit, senatum imploraturum. Haec Scipionis oratio, quod…
Julius Caesar, Civil War
-
…atque haec mihi scribenti veniebat in mentem me esse eum, cuius tu desperationem accusare solitus esses quemque auctoritate tua cunctantem et diffidentem excitare. quo quidem tempore non ego causam nostram sed consilium improbabam. sero enim nos iis armis…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…homines sibilare docuerunt. Bibulus in caelo est nec qua re scio, sed ita laudatur quasi unus homo nobis cunctando restituit rem. Pompeius, nostri amores, quod mihi summo dolori est, ipse se adflixit. neminem tenent…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…grandis esset, et Hannibalem iuveniliter exsultantem patientia sua molliebat ; de quo praeclare familiaris noster Ennius unus homo nobis cunctando restituit rem ; noenum rumores ponebat ante salutem ; ergo plusque magisque viri nunc gloria claret. Tarentum vero qua…
M. Tullius Cicero, De Senectute