damnatorius
damnatorius, damnatory, condemnatory
damnātōrĭus, a, um, adj. [damnator],
- damnatory, condemnatory (rare, but good prose): judicium, * Cic. Verr. 2, 3, 22: d. et absolutoria tabella, * Suet. Aug. 33: ferrum, Amm.28, 1 fin.
damnātōrius, a, um (damno), zur Verurteilung gehörig, verurteilend, tabella (Ggstz. tabella absolutoria), Suet. Aug. 33, 2: iudicium, Cic. Verr. 3, 55: ferro damnatorio iugulari, mit dem Schwerte hingerichtet werden, Amm. 28, 1, 57.
a ree conscientie ~io testimonio accusatus
damnātōrĭus, (15) a, um (damno), de condamnation : Cic. Verr. 2, 3, 55 ; Suet. Aug. 33 ; damnatorium ferrum Amm. 18, 1, glaive du bourreau.
damnātōrius
adj.
- damno, damnatory, condemnatory: iudicium.