damnificus
damnĭfĭcus, a, um, adj. [damnumfacio],
- injurious, hurtful, pernicious: bestia, Plaut. Cist. 4, 2, 62 (732): damnificum est aliquid facere, Pall. 3, 9 fin.
damnificus, a, um (damnum u. facio), Schaden machend, schädlich, Plaut. cist. 728. – damnificum est m. folg. Infin., Pallad. 3, 9, 12.
causidicorum est lingua ~a, nisi earn ‥ funibus argenteis vincias
pro ‥ injuriis monasterio nostro ‥ irrogatis super precipiti precepcione et ~a detencione domus nostre de C.
damnĭfĭcus, a, um (damnum, facio), malfaisant, nuisible : Pl. Cist. 728.
damnificus , a, um. adj. et, v. damnigerulus
See an image
See an image