About Report a problem

Menu

demere

demere [CL] , to take away (often w. dat.). b to subtract, deduct, except. c to rob. magister, / sanguine purpureo demens peccamina mundi [cf. John i 29] Aldh. VirgV 1317; cui dedit et dempsit nil mundi longa vetustas Ib. 2875; Frith. 916 (v. capsaces); 966 (v. cataclysma); 9‥ ~ebat, nom ‥, ~psit, gewonede ‥, ~pto, onweg adonum WW; rebus mundi sua lumina Phebus / dempserat R. Cant. Malch. IV 186; Deus ‥ animo regis confidentiam solitam ~psit H. Hunt. HA IV 19; perempto / Hybero Lucio, qui ‥ / venerat ut fines Gallorum demeret illi [sc. Arturo] V. Merl. 1106; J. Sal. Pol. 503A (v. 1 communio 1b); cervus ait: “michi vestra necem clementia demat!” Walt. Angl. Fab. 55. 7.  b a quibus 21 ~ptis Rob. Angl. (I) Alg. 110n.9; non addentes aut ~entes aut mutantes aliquid Lib. Eli. III 108; [filius] precipuus et uno ~pto primevus Gir. TH III 49; Garl. Tri. Eccl. 127 (v. chronographus); 1369 in solucione facta Johanni C. ‥ per ‥ acomodatum factum ‥, ut patet per literas regis ostensas super compotum, ~pto tercio denario ‥ ExchScot 347; 1382 per custumam j laste cum dim. lasta, uno corio ~pto Ib. 98.  c [ancilla] tulit de farina domini sui et fecit sibi panem. ‥ tremere cepit qui[a] modium domini sui dempsum [sic] plenum non erat ‥ et furavit de farina monachorum et replevit modium quod prius ~psit Hugeb. Wynn. 12.

Saved

Recent