demento
dēmento, āre, 1, v. a. and n. [demens].
- Act., to drive mad, to craze, deprive of mind: dementatus, Cassiod. Amic. 21: ἐξιστάναι ἰδιωτικῶς, Gloss. Graec. Lat.; esp. to bewitch, delude: propter quod magiis suis dementasset eos, Vulg. Act. 8, 11.—
- II Neut., to rave, be out of one's mind: semper dementabat, Lact. Mort. Pers. 7, 9.
dēmento, āvī, ātum, āre (demens), I) tr. von Sinnen bringen, betören, alqm, Vulg. act. apost. 8, 11. Interpr. Iren. 1, 23, 1 (an beiden Stellen synkop. Plusquamperf. dementasset): caecae cupidinis praestigio dementati, verblendet, Ps. Cassiod. de amic. 21. – II) intr. = ἀφρονέω (Gloss), nicht recht bei Sinnen sein, betört sein, Lact. de mort. pers. 7, 10.
dēmentō, āvī, ātum, āre (demens), ¶ 1 tr., rendre fou, faire perdre la raison : Vulg. Act. 8, 11 ¶ 2 intr., c. dementio : Ps. Lact. Mort. 7.