dementio
dēmentĭo, īre, 4, v. n. [demens],
- to be out of one's senses, to be mad, to rave (anteand post-class.): dementit deliraque fatur, * Lucr. 3, 464: sese mea magia in amorem inductam dementire, Ap. Apol. p. 324, 9: aliquis instinctu daemonis percitus dementit, effertur, insanit, Lact. 4, 27 med.
dēmentio, īre (demens) = ἀφρονέω, nicht recht bei Sinnen sein, verrückt sein, sich unsinnig gebaren, Lucr. 3, 464. Apul. apol. 45 u. 78. Lact. 4, 27, 12. Mart. Cap. 8. § 106.
dēmentĭō, (16) īre (demens), intr., perdre la raison, être en démence, délirer : Lucr. 3, 464 ; Lact. Inst. 4, 27, 12.