denoto
denoto, to mark out, point out, specify, indicate, designate
Could not find denotauit in Logeion dictionaries.
denotauit Verb: perfect active indicative 3rd singular of denoto
dē-nŏto, āvi, ātum, 1, v. a.
- Lit., to mark, set a mark on, with chalk, color, etc.: pedes venalium creta, Plin. 35, 17, 58, § 199: lineam conspicuo colore, Col. 3, 15.—
- II Transf.
- A To mark out, point out, specify, indicate, denote, designate (rare but class.—cf. demonstro): qui uno nuntio atque una significatione litterarum civis Romanos necandos trucidandosque denotavit, Cic. de Imp. Pomp. 3, 7: haud dubie Icilios denotante senatu, Liv. 4, 55.—
- B To take note of, mark with the mind, observe accurately, denotantibus vobis ora ac metum singulorum, Tac. A. 3, 53: cum denotandis hominum palloribus sufficeret vultus, id. Agr. 45: quot et quales sint nati, Col. 7, 9, 11: cum ei res similes occurrant, quas non habeat denotatas, Cic. Ac. 2 (Luc.), 18, 57; cf. Vell. 2, 70, 2.—
- III Trop., to stigmatize, scandalize, brand with reproach or infamy: mollem et effeminatum omni probro, Suet. Cal. 56 fin.: turpia legata, quae denotandi legatarii gratia scribuntur, Dig. 30, 54 init.: qui gaudet iniquitate denotabitur, Vulg. Sir. 19, 5 sq.—Hence, P. a., dēnŏtātus, marked out, conspicuous.—Comp.: denotatior ad contumeliae morsum, Tert. adv. Marc. 1, 19.
dē-noto, āvī, ātum, āre, I) mit Kreide, Farbe usw. bezeichnen, kenntlich machen, pedes venalium cretā, Plin.: lineam (Schnur), Col.: tum denotat (merkt sich an) protinus, quot et quales sint nati (fetus), Col. – II) übtr., durch ein unterscheidendes Merkmal deutlich bezeichnen, kenntlich machen, auf etw. deutlich hinweisen, aufmerksam machen, 1) im allg.: a) übh.: cum ei res similes occurrant, quas non habeat denotatas, an denen er noch kein unterscheidendes Merkmal gesehen hat, Cic.: denotantibus vobis ora ac metum singulorum, (durch Blicke auf sie) aufmerksam machtet auf die G. usw., Tac.: denotandis tot hominum palloribus, um Totenblässe auf den Gesichtern so vieler M. kenntlich zu machen, deutlich hervorzurufen, Tac.: cum... neque pulvere facies aut signa denotari possent, vor Staub kenntlich gemacht, d.i. nicht deutlich unterschieden werden konnten, Vell.: simulacro Serapidis denotato, kenntlich geworden = wahrgenommen, Min. Fel. 2, 4: vos cunctorum digiti denotabunt, Hieron. – b) durch Wort u. Schrift: uno nuntio atque unā significatione litterarum cives Romanos necandos trucidandosque denotavit, Cic. – u. so haud dubie Icilios denotante senatu, deutlich hinwies, hinzielte auf die J., Liv. – 2) insbes.: a) beschimpfend ein Schandmal aufdrücken, brandmarken, beschimpfen, alqm omni probro, Suet.: turpia legata, quae denotandi magis legatarii gratiā scribuntur, ICt.: suis apertis criminibus denotari, spät. ICt. – b) tadelnd etw. aufstechen, etwas an einer Sache auszusetzen haben, Tert. u. spät. ICt. (s. Salmasius Tert. de pall. 1. p. 92 sq. Oehler Tert. apol. 3).
See: denotare
dēnŏtō, (13) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 indiquer par un signe, désigner, faire connaître : cives necandos denotare *Cic. Pomp. 7, notifier la mise à mort des citoyens || metum alicujus Tac. Ann. 3, 53, signaler, faire remarquer la crainte de qqn, cf. Agr. 45 ¶ 2 noter dʼinfamie, flétrir : Suet. Cal. 56.
- 1. duidelijk aangeven of kenbaar maken, markeren;
- 2. (Suet.) beschimpen, brandmerken [alqm omni probro].
dē-notō āvī, ātus, āre,
- to mark out, point out, specify, indicate, designate: civīs Romanos trucidandos: Icilios denotante senatu, L.—Fig., to take note of, mark, observe closely: denotandis hominum palloribus, Ta.: res, quas non habeat denotatas.