derogativus
dērogātīvus, a, um (derogo), beschränkend, Diom. 336, 2.
quod ‥ foret ‥ honori ordinis nostri occasionaliter ~um et ‥ domino J‥. destructivum(
prior J. [ob. 1401 ] ‥ bullas eciam dignitati sui superioris ~as ‥ impetravit
‘in’ praepositio nunc ~a, nunc adjectiva, ut ‘firmus, infirmus’ ‥, ‘infractus’, id est ‘valde fractus’
dērŏgātīvus, a, um, négatif, privatif [gramm.] : Diom. 336, 2.