derivativus

dērīvātīvus, a, um, adj. [derivo], in the later grammat. lang.,

• derivative: nomina, Prisc. p. 593 P.: species verborum, id. p. 824 ib. et saep.

dērīvātīvus, a, um (derivo), a) abgeleitet, organa, Cassiod. de dial. p. 538, a (ed. Garet.). – b) als gramm. t. t., durch Ableitung entstanden, abgeleitet, nomina, verba, Charis. 154, 27. Prisc. 2, 58 u. 8, 74 u.a. Gramm.

derivativus (diriv-) [CL] 1 flowing away, effluent (adj.). 939 ut ‥ habeat xv mansas agelluli juxta ~is fluentium successibus æt Cynetan CS 734 (cf. ib. 752); 985 (13c) in campis, pascuis, pratis ‥ ~isque cursibus aquarum CD 1283. 2 derivative, secondary; b (etym., also as sb. n.). ~um, deductum, scyriendlic GlH D 539; putredo accidit dentibus aut ex causa primitiva aut ~a‥. causa ‥ ~a fit intra aut extra Gilb. III 160v. 2; ~um est cum vox a voce simili cum intencione descendat Ps.-Gros. Gram. 37; c1430 (v. decompositus b).  b mys Latine ‘mus’ ‥ interpretatur, et ex eadem prima positione ~um dicitur ‘miurus’ vel ‘murinus’ Aldh. Met. 10 p. 95; ut ‘passerinus’, ‥ ‘anserinus’ et cetera ~a, quae superius de primitivis congessimus Id. PR 129; sunt omnia nomina propriae speciei, vel appellativae, principalis vel ~ae: propriae ut ‘Julius’ appellativae, ut ‘mons’; principalis, ut ‘Julius’; ~ae, ut ‘Julianus’, ‘montanus’ Alcuin Gram. 859c; ‘extra’, unde ‘exterius’ ~um est, locum significat Fridug. 136; A ante N breviatur ‥; ~a vero producuntur, ut ‘Spartānus’ Bacon Tert. 259.

dērīvātīvus, a, um, qui dérive, dérivé [gramm.] : Prisc. Gramm. 2, 58 ; 8, 74.