derocare
Desrocher, Ital.
Derrocar. Annal. Cæsenat. ad ann. 1294. apud Murator. tom. 14. Script. Ital. col. 1109 :
Malatestinus tunc potestas Cæsenæ Derocavit omnes quas potuit fortilicias.Et col. 1113 :
Gallassius capitaneus Cæsenæ cum vicario ecclesiæ Ravennatis obsederunt castrum cum manganis, Derocando domus.Chron. Bergom. ad ann. 1404. ibid. tom. 16. col. 949 :
Cavaverunt ipsam turrim circumcirca et ipsam dirui et Derocari fecerunt.Charta ann. 1327. in Reg. 65. Chartoph. reg. ch. 65 :
Eis imponebatur, quod..... multas arbores Derrocando sibi non licitas, et eas in usus suos convertendo, etc.Vita SS. MSS. ex Cod. 28. S. Vict. Paris. fol. 65. v°. col. 2 :
Li Tyebre crut tant que il aloit souz les murs de Rome et pluisours maisons Desrocha.Vide Derochatura, Derucare, Dirocare et Derupare.