derogatorius
dērŏgātōrĭus, a, um, adj. [derogo],
- belonging to a derogation or partial repeal, derogatory: edictum, Dig. 25, 4, 2.
dērogātōrius, a, um (derogator), die teilweise Aufhebung = die Beschränkung eines Gesetzes betreffend, edictum de custodiendo partu derogatorium est, quod etc., ist eine teilweise Aufhebung (Beschränkung) dessen, was usw., Iulian. dig. 25, 4, 2.
premissa omnia in registro nostro inseri fecimus inviolabiliter permansura, statutis et consuetudinibus nostris presentibus litteris non ~iis in suo robore duraturis
dignetur vestra ‥ dominacio ‥ ante oculos sue sublimis discrecionis statuere quam sit prejudiciale ~iumque corone regie illas infringere libertates quas ‥ sui progenitores ‥ domibus concessere(
cum ‥ clausulis ~iis juri alterius
audiens ‥ billam dictam ~iam esse donacioni ‥ ducis Gloucestrie, [Johannes Skelton ] mox contra eam ‥ se opposuit
dantes ‥ plenariam potestatem ‥ cuicumque privilegio ‥ alicui capitulo presentis tractatus quovis modo †~ie [l. ~io ] ‥ renunciandi
dirogatorio
non obstantibus ‥ ordinacionibus apostolicis et quibuscumque aliis ‥ indultis ‥ sub quibusvis verborum formis et cum quibuscumque eciam ~iarum ~iis aliisque melioribus et prohibitoriis clausulis ‥
dērŏgātōrĭus, a, um (derogator), dérogatoire, qui déroge à une loi, à une disposition de la loi : Julian. Dig. 25, 4, 2.
Derogatoriarum Derogatoriæ, voces in Cancellaria Romana notissimæ. Vide, si vis, Bullam Pii IV. PP. inter Instrum. tomi 3. novæ Gall. Christ. col. 108. Bullam Pauli III. apud Miræum tom. 2. pag. 1055. col. 1. Bullarium Carmelit. pag. 238. col. 1. etc.