desipere

desipere [CL] , to act foolishly, lose one’s wits; b (w. ref. to heretics or infidels). disipit GlC D 244 (v. desinere 1b); ne quis ‥ pueriliter ~iens aestimet ‥ Domini nostri corpus excitatum a mortuis sustentaculo eguisse ciborum Bede Hom. II 9. 143; nec / talia cures / verba profari: / te fore comptum / artibus et nos / posse poesim / fingere nullam. / desipis Responsio 54; nec aliquis ita ~uerit ut ‥ abnegare praesumat ‥ Lanfr. Corp. & Sang. 424C; si tu ~ueris, perire estimas sapientiam? Ailr. Spec. Car. I 6. 510C; statim postquam inceperimus sapere, mori cogimur aut ~ere Map NC I 1 f. 7v (cf. ib. V 3 f. 60v: in id quod sibi sapit sapienter ~it); scienter ~io et prudenter pereo P. Blois Serm. 712D; s1252 ut ejus nugis veluti joculatoris ~ientis ‥ omnes cachinnarent M. Par. Maj. V 329; 1346 [Francigene naves] disperiunt, saliunt, dissipiunt, fugiunt (In Franciam) Pol. Poems I 36.  b Affrica tota / desipit; Europe pars tenet una fidem Garl. Tri. Eccl. 79.