desponsio
dēsponsĭo, ōnis, f. [despondeo],
- a despairing, desponding, Cael. Aur. Acut. 3, 18, 176: animi, id. ib. 2, 32, 167.
dēspōnsio, ōnis, f. (despondeo), die Verzweiflung, animi, Cael. Aur. acut. 2, 32, 167: absol., Cael. Aur. acut. 3, 18, 176.
[Haroldus ] filie [Willelmi ] adhuc impubis ~one et totius patrimonii amplitudine donatus
Agnes, uxor ejus [Gualterii comitis Buchingeham ], ‥ Gualterium puerum post xv annos ~onis sue marito peperit
ego Deruulfus, ad episcopalem sedem ‥ electus Lundoniensis aecclesiae, ‥, cartulam meae confessionis et ~onis componens, ‥ profiteor illud observare quod servaverunt praedecessores mei
dēspōnsĭō, ōnis, f. (despondeo), ¶ 1 fiançailles : Hier. Jovin. 1, 3 ¶ 2 désespoir : C. Aur. Acut. 3, 18, 176 ; desponsio animi C. Aur. Acut. 2, 32, 167, même sens.