About Report a problem

Menu

despoticus

despoticus [δεσποτικός] , despotic, absolute. potencia motiva in homine est in obediencia servili respectu voluntatis que [Aristotelis] I Pol. cap. iij vocatur ‘dispotica’ Duns Sent. II lxii 4. 16; si [homo] non compescit motus sensualitatis, habeo quod est contra racionem rectam, cum tamen racio sit respectu sensualitatis in principatu politico; si autem esset respectu ejus in principatu ~o, magis peccaret, si non compesceret Lutterell Occam 6; est aliqua multitudo que dicitur multitudo politica; et alia est multitudo que multum deficit a racione, et hec dicitur multitudo dispotica W. Burley Pol. extr. 281; licet ‥ quelibet prelacio ecclesiastica se excludat dominacionem que est respectu non liberorum, ita ut nullus prelatus ecclesie ‥ sit tali dominacione dominus Christianorum quorumcumque, que Grece vocatur ‘despotes’ ‥, quia principatus ecclesiasticus eciam supremus ex ordinacione Christi non est ~us Ockham Pol. I 28; principatus non dominativus seu ~us sed ministrativus Id. I & P 14 (cf. ib. 15: principatum dominancium, qui vocabulo sumpto ex Greco vocatur ~us).

Saved

Recent