desponso
dē-sponso, no perf., ātum, 1, v. a.,
- to betroth (post-Aug.), Suet. Caes. 1; id. Claud. 27; Aur. Vict. Orig. 13: viro justo, Ambros. in Luc. 10, 21; Vulg. Matt. 1, 18.
dē-spōnso, (āvi), ātum, āre, verloben, alci desponsatam fuisse, Suet. Caes. 1, 1. Aur. Vict. de orig. 13, 4. Capit. Anton. phil. 4, 5. Augustin. de civ. dei 3, 14. p. 113, 19 D.2 u.a. Eccl.: in prima aetate desponsata viro iusto, Ambros. in Luc. 10, 21.
dēspōnsō, (16) ātum, āre, tr., fiancer : Suet. Cæs. 1 ; part. desponsatus Pl. Trin. 1156.
- 1. (postklass.) verloven;
- 2. (Laatl.) uithuwelijken.