diademare

diademare [CLp. ppl. only] , to crown; b (fig.). s1121 ad Pentecosten [Henricus] fuit ~atus cum regina sua nova apud Londoniam H. Hunt. HA VII 33 (cf. ib. VIII 1).  b seva superbia, livor edax ibi non diademant / principis imperium D. Bec. 348.