dicticos
dictĭcŏs, on, adj., = δεικτικός.
- Gen., pointing: digitus quem Graeci dicticon vocant, Cael. Aur. Tard. 5, 1, 21.—
- II Esp., rhet. t. t., demonstrative: enthymema, Jul. Vict. Art. Rhet. 11.
dicticos, on (δεικτικός), I) zum Zeigen geeignet, Zeige-, digitus, quem Graeci dicticon vocant, Cael. Aur. chron. 5, 1, 21. – II) insbes. (als rhet. t. t.), zum Hinweisen dienend, hinweisend, enthymema, Iul. Victor, art. rhet. 11. p. 233, 42 Orelli.
primum [genus sermonis ] est dragmaticon vel ~on, id est imitativum vel interrogativum
dīctĭcŏs, ŏn (δεικτικός), qui sert à montrer, indicateur : C. Aur. Chron. 51, 21.