dignanter
dignanter,
- adv., courteously, etc., v. dignor fin.
dignanter, Adv. (dignor), gefällig, höflich, gnädig, Vopisc. Tac. 8. § 4. Symm. epist. 5, 63. Ambros. epist. 21, 20. – Superl., Auct. it. Alex. 10 (24)
super hunc famulum tuum, Domine, ~er intende
iste, supplico, ~er ac diligenter inspicite
cujus donum ~er imo corde collaudat
[Ælfgiva ] orat eundem [regem ] ut ‥ prandium quod sibi paraverat ~er suscipiat
postulationi ~er annuens
[Will. I ] exterarum nationum homines ~er ad amicitiam admisit
sompnum ‥ quo Dominus ‥ eventus hujus veritatem mihi ‥ ~er preostendere curavit
Deo auctore et gratia vestra liberali nobis ~er assensum prebentibus
hec vestra ‥ sanctitatis clemencia ~er, si placet, et benigne consideret
dignantĕr (dignans), avec bonté, avec courtoisie : Symm. Ep. 5, 63 || dignantissime Itin. Alex. 10.
Animo benigno. Utuntur Vopiscus in Tacito, Sidon. lib. 4. Epist. 7. lib. 7. Epist. 16. Symmachus lib. 5. Epist. 65. et aliquot alii e paulo recentioribus.
RegiaDignanter adimpleat dignitas. (Nantolii, 21 oct. 877, mus. arch. dep. pag. 24.)