digne
digne, worthily, fitly, becomingly
dignē,
- adv., worthily, fitly, becomingly, v. dignus fin.
dignē, Adv. (dignus), würdig, entsprechend, nach Würdigkeit, quam digne (entsprechend) ornata incedit, Plaut.: quis de tali cive satis d. umquam loquetur? Cic.: peccat uter nostrum cruce dignius? Hor.: nemo dignius imperat, Vopisc.: hunc esse rerum omnium praecellentissimum dignissime confitemur, Boëth. – m. folg. ac (wie), malim tuo iudicio digne ac mereor (meinen Verdiensten entsprechend) commendatus esse, Cass. in Cic. ep. 12, 13, 1.
dum cruor insontis cum sontis sanguine fuso / ulciscebatur digne pro talibus ausis
ni prius in hoc seculo ~e castigetur
rex regum ‥ permisit eum sepelire, non tam ~iter tunc sicut postea fieri concedere dignatus est
vatis gloria stat rectori maxima digne
si quid ~e dici potest
Eadgitham reginam ~iter [] rex recepit : dignanter M. Par. Maj. I 522
Odo corpus B. Wilfridi ‥ in editiore entheca ‥ ~iter collocaverat
in nulla facultate ‥ quisquam magistrali censetur ~e potiri honore nisi ‥
statuit decanum, thesaurarium, cantorem, dans cuique ~e et ecclesie et suo et personarum honore
dignē (12) (dignus), dignement, convenablement, justement : Cic. CM 2 ; Sen. 19 || digne ac mereor Cassius d. Cic. Fam. 12, 13, 1, de la manière que je mérite || dignius Hor. O. 1, 6, 14.
dīgnē adv.with comp.
- dignus, worthily, fitly, becomingly: laudari satis digne: iniuriam persequi: Martem scribere, H.: Peccare cruce dignius, H.