About
Menu

dignificare

dignificare [LL] 1 to make or deem worthy (esp. theol.): a (w. abl.); b (w. ad); c (w. inf. or ut). a dubitare nefas est quin impleatur officium sacre pastionis duplici honore divinitus ~andum si forma pastoris, quam prerogat infallibilis certitudo, suscipiatur Ad. Marsh Ep. 100; o immensa dignatione ~atos qui tot et talium personarum ‥ potuerunt consiliis dirigi in dubiis! Eccleston Adv. Min. 113.  b c1241 laudemus Deum ‥, qui in hoc fecit nobiscum misericordiam suam, ~ans nos ad sui imitationem Gros. Ep. 94 p. 292; peccatum amoris inordinati temporalium ~at eos ad paciendum ablaciones temporalium Wycl. Ver. III 56; Id. Dom. Div. 230 (v. dignificatio).  c cum accusabit se de quocunque furto, ~abit se suspendi Wycl. Log. II 27; Deum ‥ habere beatum quern non ~at ut sit talis Id. Dom. Div. 230. 2 to dignify, elevate (esp. theol.). dignificatur, magnificatur, qui scelus ungit Walt. Wimb. Scel. 128; in hoc magis ~atur natura quam si suprema sibi possibilis speculacio poneretur illa naturalis Duns Ord. I 46; c1393 pietas compassio veraque cordis, / dignificans animum, vos probat esse probum R. Maidstone Conc. 295; eleccio ‥ Dei gentem sanctificat ac ~at Paul. Angl. ASP 1530.

Saved

Recent