About

Menu

dirumpere

dirumpere [CL] , to break, shatter, disrupt; b (w. abstr. obj.). c (intr.) to break off, be detached. d (p. ppl.) ruptured (med.). e (of utterance) interrupted, jerky. Cf. indiruptus. terrae glebas cum stirpibus imis / nisu virtutis validae disrumpo feraces Aldh. Aen. 83 (Juvencus) 4; Bede Kings 735 (v. clusor); 9‥ disrupta, tobrocene WW; disrumpitur ille, / qui secuit ventris vitalia, ferreus orbis Wulf. Swith. II 286; A. Tewk. Ep. 10 (v. dirimere 1b); ut cito ejus jugum ~at Gir. GE I 19; 1241 potestatem ‥ firmandi castrum, quod diruptum fuerat CurR XVI 1611; 1336 ad veteres muros castri †disrupiendos [MS app.: disrupend’; (?) l. disrumpendos] (KR Ac 19/40) Cal. Scot. III app. 366; s1388 exercitum ducens ad Novum Castrum, omnia ~endo [Fordun Cont. XIV 53: vastando] et inflammando Plusc. X 9.  b disrumpit foedera Aldh. VirgV 2628 (v. copulare 3a); disrupto rerum ordine (Id.) Carm. Aldh. 1. 62; 690 (13c) quisquis hanc donationem ‥ disrumpere temptaverit CS 35; propositi tui ortonomias disrumpere nolumus Felix Guthl. 30; s1306 [bulla], excommunicando jusjurandum illud observare volentes, ~entes vero illud approbat et absolvit Flor. Hist. III 130.  c de deodando de quadam parte cujusdam pontis, que quidem pars disrupit cum T. de H. eundem pontem transire voluit JustIt 573 r. 26.  d 1326 moriebatur habens corpus infra diruptum et nullam habens plagam SelCCoron 68.  e cujus vox est dirupta, alta et placabilis M. Scot Phys. 72.

Saved

Recent