discubitus
discŭbĭtus, ūs, m. [discumbo],
- a reclining at table, Val. Max. 2, 1, 9.—
- II Transf., a place at table: amare primos discubitus, Vulg. Luc. 20, 46 al.
discubitus, Abl. ū, m. (discumbo), das Sich-Niederlegen, zum Essen usw., Val. Max. 2, 1, 9 u. Eccl. – u. der Beischlaf, Plur., Interpr. Iren. 3, 14, 3.
diversi convivantium ~us diversos per orbem conventus ecclesiarum ‥ designant
facie hilari ‥ abstinentiam obumbrabat, quo et totum jocundabat ~um et ‥ abstinentia, propter simul discumbentes civili ‥ dissimulatione velata, vix etiam notari valuisset
discŭbĭtŭs, ūs, m. (discumbo), action de se mettre à table : Val. Max. 2, 1, 9 || pl., concubinage : Iren. Hær. 3, 14, 3.