discretor
discrētor, ōris, m. [discerno],
- he who discerns or judges, a discerner: cogitationum deus, Vulg. Hebr. 4, 12 al.
discrētor, ōris, m. (discerno), der Absonderer, Unterscheider, disputator, id est veritatis a falsitate discretor, Augustin. c. Cresc. Donat. 1. § 19: iudicialis discr. credentium et non credentium, Interpr. Iren. 5, 27, 1: est enim sermo dei discr. (der Prüfstein) cogitationum et intentionum cordis, Vulg. Hebr. 4, 12: absol., der Absonderer der Guten u. Bösen, Augustin. in psalm. 73, 11.
~or, i. divisor,tosceadend
gallus discretor temporis esse solet
verbum gladius est bisacutus ‥, ~or etiam cogitationum
qui absconditorum cognitor et intentionum est ~or
ille †districtor [? l. discretor ] cogitationum
qui scrutator est cordium et cognitor atque ~or occultorum
per infidelitatem diversarum personarum misteram sive occupacionem supervisoris sive ~oris lanarum infra villam nostram Cales’, vulgariter vocat’wolpakkers , ‥ excercencium
discrētŏr, ōris, m. (discerno), celui qui distingue : discretor cogitationum Vulg. Hebr. 4, 12, celui qui démêle les pensées.
discernit. Vulg. Interpr. Apostoli Hebr. 4. 12 :
Discretor cogitationum ; Discretor ingeniorum,infra in Distortor.