disputator
disputator, a disputer, disputant
dispŭtātor, ōris, m. [disputo],
- a disputer, disputant (rare): subtilis, * Cic. Off. 1, 1, 3: suae artis unumquemque et auctorem et disputatorem optimum esse, Val. Max. 8, 12 init.
disputātor, ōris, m. (disputo), der Disputierer, Denker (sofern er seine Gedanken ausspricht u. mit Gründen unterstützt), Cic. de off. 1, 3. Cassiod. var. 2, 3, 4: dah. der Verfechter einer Meinung (Sache) mit Gründen, Val. Max. 8, 12 in. – Ggstz. dictor (der Redner), Augustin. c. Crescon. Donat. 1. § 20.
non Filio incarnato necesse est alias quoque personas, sicut ille ~or putat, incarnari
Judeus ille ~or ‥ me provocando adorsus est
nec quelibet sophismatum genera invenire serium [est ], nec quelibet non statim dinoscere ~ori erudito dignum
singulis disputationibus quatuor e collegiis ‥ replicatores aut ~ores adsint
dispŭtātŏr, (16) ōris, m. (disputo), argumentateur, dialecticien : Cic. Off. 1, 3 || celui qui raisonne sur [avec le gén.] : Val. Max. 8, 12.
disputator , oris. m. et, v. disputo
See an image
See an image
disputātor ōris, m
- disputo, a disputer, disputant: subtilis.