dispunctor
dispunctor, ōris, m. [dispungo],
- an examiner, investigator: meritorum (with judex), Tert. adv. Marc. 4, 17.
dispūnctor, ōris, m. (dispungo), I) = ἐκλογιστής (Gloss.), der Schatzmeister, Rendant, Corp. inscr. Lat. 8, 9020 u. 90689699. – II) der Untersucher, Tert. adv. Marc. 4, 17.
dispūnctŏr, ōris, m. (dispungo), juge, examinateur : Tert. Marc. 4, 17 || celui qui surveille et règle les comptes, trésorier : Gloss. Scal.
Judex et Dispunctor meritorum.Vide Dispungere.
Disputator, ex Castigat. in utrumque Glossar.