dissulto
dissulto, to leap apart, fly in pieces, burst asunder
Frieze-Dennison Vergil
dissultō, 1, n.: to leap asunder; spring back or apart, 8.240; burst from, 12.923. (dis- and saltō)
Could not find dissultet in Logeion dictionaries.
dissultet Verb: present active subjunctive 3rd singular of dissulto
dissulto, āre, v. freq. n. [dissilio],
- to leap apart, to fly in pieces, burst asunder (poet., and in post-Aug. prose): dissultant ripae, Verg. A. 8, 240: tanti crepitus, id. ib. 12, 923: ferrum utrimque, Plin. 37, 4, 15, § 57: Vulcanius ardor, Sil. 9, 607: aquae splendor, darts here and there with tremulous motion, cf. id. 7, 143.
dis-sulto, āre (Intens. v. dissilio), I) auseinander springen, A) = nach allen Seiten hinspringen, 1) im engern Sinne: a) v. Pers.: ipsae (Gratiae) harmonicis dissultantes motibus advenere, Mart. Cap. 9. § 906. – b) v. Lebl.: concursare, coire et dissultare vicissim, Lucr.: universa dissultant, Mart. Cap. – 2) im weitern Sinne, sich überallhin verbreiten, nec fulmine tanti dissultant crepitus, Verg.: subito per alta collucet iuga dissultans Vulcanius ardor, Sil. – B) abspringen, abprallen, tela dissultant grandinis more, Sen. ep. 45, 9. – II) zerspringen, zerplatzen, zerbersten, dissultant ripae, Verg.: dissultat utrimque ferrum, Plin.: cuius (ovi) testulā dissultante, Iul. Val.
dissultō, (14) āre, intr. (dis, salto), sauter çà et là, se briser en morceaux, éclater : Plin. 37, 57 || [poét.] tressaillir, être ébranlé : Virg. En. 8, 240 || sʼéloigner (sʼécarter) en bondissant, rebondir, rejaillir : Lucr. 3, 396 ; Sen. Ep. 45, 9.
- 1. uiteenspringen, barsten; ➤ dissultat utrimque ferrum;
- 2. zich overal naartoe verbreiden;
- 3. (Sen.) afketsen; ➤ tela dissultant grandinis more als hagel.
dissultō —, —, āre, freq.
- dissilio, to leap apart, fly in pieces, burst asunder: dissultant ripae, V.—Fig.: fulmine Dissultant crepitūs, V.