divestire

divestire [CL de-] 1 to undress, disrobe (esp. eccl.); b (refl.); c (intr.). s943 cujus [ducis W.] corpus ‥ cum devestirent, argenteam clavim in ejus strophio reperiunt dependentem, satis ditissimum thesaurum sub se habentem, stamineam sc. et cucullam monachilem W. Jum. III 12; exeat sacerdos ‥ et qui in choro albis vel cappis induti fuerunt; quibus disvestitis ‥, cantent matutinas laudes Lanfr. Const. 94 (cf. ib. 140: disvestitis fratribus); s1285 T. episcopus missam ‥ celebravit, conventu disvestito et in froccis suis ‥ in choro stante et canente Ann. Durh. 64.  b 1108 T. archiepiscopus ‥ surrexit et dicessit a choro ac vestiarium ingrediens se ~ivit (Lit. Capituli Ebor.) H. Cantor 4v; abbas ~iat se Miss. Sarum 554.  c si quis ‥ audito signo hore nondum collo suo stolam imposuerit, disvestire debet et in chorum ad horam ire Obs. Barnwell 86; in vestiendo et disvestiendo juvabit sacerdotem Ord. Ebor. I 112. 2 to divest, deprive; b (refl.). 1061 ut nullus rex ‥ praesumat ‥ te ‥ de bonis ‥ disvestire (Lit. Papae) Conc. Syn. 549; s1119 papa ‥ inquit ‥ “de archiepiscopatu non eum ~ivi” ‥ H. Cantor 19v; Cust. Norm. 22. 1 (v. divestitus); 1438 a doctoratu non devestivimus eundem EpAcOx 167.  b c1250 dedi ‥ jus ‥ advocacionis ‥ quod habui ‥ in ecclesia de W‥., investiendo ‥ episcopum et successores suos de dicta advocacione et devestiendo me et heredes meos in perpetuum (Ch.) Reg. Heref. 1344–61 48; 1560 de jure et actione dictarum terrarum se ~iendo Scot. Grey Friars II 247.