divexo
divexo, to pull asunder, destroy, violate
dī-vexo, āre, v. a., to pull or rend asunder, to destroy (very rare).
- I Lit.: neu reliquias sic meas sieris ... foede divexarier, Pac. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106 (Trag. v. 201 Rib.): omnia divexare et diripere, Cic. Phil. 11, 2, 4: agros civium optimorum, id. ib. 13, 9 fin.: meam rem, Plaut. Pers. 5, 2, 4 (780).—
- II Trop., to vex, trouble: matrem, Suet. Ner. 34 (perhaps also clientelas, id. Calig. 3, v. Baumg.-Crus. in h. l.).
dī-vexo, āvi, āre, I) mißhandelnd hin und her zerren, reliquias alcis foede, Pacuv. tr. 201. – II) übtr., einer Sache od. Person übh. übel mitspielen, etw. od. jmd. auf alle Weise mißhandeln, hudeln, alcis rem, Plaut.: agros civium optimorum, Cic.: verb. omnia divexare et diripere, Cic. – matrem, Suet.: clientelas, Suet.: animas, Lact.: divexari undique ab iniustis, Lact. - ➳ Parag. Infin. divexarier, Pacuv. tr. 201.
dīvexō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ravager, saccager : Cic. Phil. 11, 4 ; 13, 21 ; Fam. 10, 3, 3 || persécuter, tourmenter : Suet. Nero 34.
- 1. teisteren, mishandelen [matrem; agros verwoesten];
- 2. (preklass.) heen en weer sleuren.
dī-vexō —, —, āre,
- to pull asunder, destroy, violate: reliquias meas divexarier, Pac. ap. C.: agros civium.