dureo
dūrĕo, ēre, 2, v. n. [durus],
- to be hard, Serv. Verg. E. 1, 91; Prisc. 800 P.
dūreo, ēre, hart sein, ohne Beleg bei Serv. Verg. georg. 1, 91. Prisc. 8, 30 u.a. Gramm.
dūrĕō, ēre (durus), intr., être dur : Prisc. Gramm. 8, 30 ; Serv. Georg. 1, 91.