dure
dure, hardly, stiffly, awkwardly
dūre, adv.,
- hardly, v. durus fin.
dūrē u. dūriter, Compar. dūrius, Superl. dūrissimē, Adv. (v. durus), hart (Ggstz. molliter), I) eig.: A) für das Gefühl hart, phalangae et iuga premunt duriter colla, Vitr. – eodem modo brachia (catapultarum), quo longiora sunt, mollius, quo breviora, durius ducuntur, schwerer, Vitr. – B) für das Gehör hart, derb, schwerfällig, pleraque dure dicere, Hor. – dure inter se commissa, Quint. – C) als t.t. der Kunst, hart, ungefällig, steif, quid sculptum infabre, quid fusum durius esset, Hor. – in der Poesie, sicuti sunt quaedam alia ab illustribus poëtis ficta dure et rancide, Gell. – II) übtr.: 1) plump, derb, bäuerisch in Gebärden u. im Benehmen, membra moventes duriter, Lucr.: durius incedit? fac inambulet, Ov. – u. plump, ungeschickt in der Behandlung, verba duriter aliunde translata, Cornif. rhet.: cum mollia dure fiunt, Quint. – 2) hart, streng gegen sich od. andere in bezug auf den Lebensgenuß, parce ac duriter se habere, Ter.: parce ac duriter vitam agere, Ter. – educare alqm duriter atque aspere, Caecil. com. fr. – 3) hart, rauh, streng gegen andere im Handeln, Strafen, Beurteilen usw., duriter dicta, Enn. fr. scen. 306: duriter facere, Ter.: durius in deditos consulere, Liv.: durius vitae suae consulere, Hand an sich legen, Caes.: durius alqd appellare, Cic.: durius alqd accipere, Cic. – Superl.: durissime alqm punire, Hadrian. bei Ulp. dig. 47, 14, 1 in. – 4) ungünstig, schlimm, durius cadentibus rebus, Suet. Tib. 14, 4.
flante ‥ vento Euroaustro ~e
quo malis praesentibus ~ius deprimebatur
~e, i. pertinaciter, pessime,heardlice
cum diutius penitendo se ~ius afflixisset, raptus est in visione
ut ~ius atque efficacius corpus affligeret
clericorum plurimos in pungnis et fustibus ~e visitaverunt
tam ~e eum [canem Inferni ] percute quod odiat odorem cibi sumere
super pollices ipsius ‥ quoddam instrumentum vocatum(pyrewinkes ‥ stricte et ~e posuerunt
[ancilla latro ] magistre, si audet, ~ius respondet
quod tanto nunc ~ius tolero quanto me ei imparem sentiens
quid improbabiliter ‥, quid ~e, quid his contrarie dici soleat
non video pure; mihi nil sapit; audio dure(
bucca ~e movetur
~e ferens quod illic tempus inane trivisset
dūrē (11) (durus), ¶ 1 rudement, lourde- ment, sans grâce, sans élégance : Hor. Ep. 2, 1, 66 ¶ 2 avec dureté, rigoureusement, sévèrement : Cic. Phil. 12, 25 || durius Cic. Att. 1, 1, 4 ; -issime Ulp. Dig. 47, 14, 1 ; v. duriter.
dūrē adv.with comp.
- durus, hardly, stiffly, awkwardly: pleraque Dicere, H.: durius incedit, O.: quid fusum durius esset, H.—Harshly, roughly, sternly, rigorously: dicere: suae vitae durius consulere, i. e. kill themselves, Cs.: accipere hoc.